Όταν ταξίδεψα στο Σαν Φρανσίσκο για το San Francisco Greek Film Festival, ήξερα ότι κάποια στιγμή μέσα σε εκείνες τις ημέρες θα καθόμουν σε μια κινηματογραφική αίθουσα και θα έβλεπα την ταινία μου να προβάλλεται μπροστά σε κοινό.
Αυτό ήταν προγραμματισμένο.
Αυτό που δεν μπορούσα να φανταστώ ήταν ότι λίγες ημέρες αργότερα θα την έβλεπα ξανά, αυτή τη φορά στην κορυφή ενός κτιρίου στο κέντρο του Σαν Φρανσίσκο, μέσα σε ένα hostel, μαζί με επτά-οκτώ ανθρώπους που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζα.
Και όσο περίεργο κι αν ακούγεται, αυτή η μικρή και εντελώς απρόσμενη προβολή είναι μία από τις αναμνήσεις που μου έχουν μείνει περισσότερο από ολόκληρο το ταξίδι.
Από το Belmont στο κέντρο του San Francisco
Τις πρώτες πέντε ημέρες του ταξιδιού μου έμενα στο Belmont, αρκετά έξω από το κέντρο του Σαν Φρανσίσκο, φιλοξενούμενος από ανθρώπους που συνδέονταν με το φεστιβάλ.
Αρχικά, πριν φύγω καν από την Ελλάδα, είχα κλείσει να μείνω και τις δέκα ημέρες σε ένα hostel στην περιοχή Tenderloin. Λίγο πριν ταξιδέψω όμως, άνθρωποι από το φεστιβάλ με ενημέρωσαν ότι πρόκειται για μια αρκετά κακόφημη περιοχή, με έντονα προβλήματα ναρκωτικών, κλοπών και εγκληματικότητας, ειδικά κοντά στον δρόμο όπου βρισκόταν το hostel που είχα επιλέξει.
Με συμβούλεψαν να ακυρώσω την κράτηση και φρόντισαν να βρεθεί άλλη λύση για τις πρώτες ημέρες.
Για τις τελευταίες πέντε όμως ήθελα να βρίσκομαι περισσότερο στο κέντρο και να μπορώ να κινούμαι εύκολα μόνος μου. Είχα ξαναμείνει σε hostel στο Λονδίνο, οπότε η εμπειρία δεν μου ήταν άγνωστη.
Έτσι κατέληξα στο Pacific Tradewinds Hostel of San Francisco.
Δεν ήταν κάποιο πολυτελές ξενοδοχείο. Ήταν ένα οικονομικό hostel στο κέντρο μιας πολύ ακριβής πόλης και οι παροχές του ήταν σχετικά απλές. Για μένα όμως ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν.
Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του ήταν οι κοινόχρηστοι χώροι. Η κουζίνα, το σαλόνι, τα τραπέζια. Εκεί συναντιόντουσαν άνθρωποι από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές ζωές, που για λίγες ημέρες έτυχε απλώς να μένουν στο ίδιο κτίριο.
Και κάπως έτσι ξεκίνησε και αυτή η ιστορία.
«Θες να την προβάλουμε κι εδώ;»
Ο ιδιοκτήτης του hostel ήταν ένας νέος και πολύ φιλικός άνθρωπος. Κάποια στιγμή τον ρώτησα πώς μπορούσα να πάω από το hostel στον χώρο όπου γινόταν το φεστιβάλ.
Η απόσταση ήταν περίπου μισή ώρα με τα πόδια και ήθελα να ξέρω αν υπήρχε κάποιο λεωφορείο ή κάποιος πιο εύκολος τρόπος μετακίνησης.
Μέσα από αυτή την εντελώς καθημερινή ερώτηση έμαθε τον λόγο για τον οποίο βρισκόμουν στο Σαν Φρανσίσκο.
Του είπα ότι είχα ταξιδέψει από την Ελλάδα επειδή μια μικρού μήκους ταινία μου συμμετείχε στο San Francisco Greek Film Festival.
Ενθουσιάστηκε.
Άρχισε να με ρωτάει για την ταινία, για το θέμα της, για το πώς τη γυρίσαμε και γενικά για το πώς είχε προκύψει όλο αυτό.
Και σχεδόν αμέσως μου πρότεινε:
«Θες να την προβάλουμε κι εδώ;»
Στο hostel υπήρχε ένας μικρός προτζέκτορας που χρησιμοποιούσαν περιστασιακά για βραδιές ταινιών. Κατέβαζαν ένα πανί στον κοινόχρηστο χώρο και όσοι έμεναν εκεί μπορούσαν να καθίσουν και να δουν κάποια ταινία.
Και τώρα μου πρότεινε να κάνουμε το ίδιο με τη δική μου.
Εννοείται ότι συμφώνησα.
Μια κανονική ανακοίνωση για μια καθόλου κανονική προβολή
Δεν έμεινε απλώς στην ιδέα.
Κανονίσαμε συγκεκριμένη ημέρα και ώρα και θυμάμαι ότι έφτιαξε μέχρι και ανακοινώσεις που τοποθέτησε μέσα στο hostel. Έγραφαν ότι εκείνη την ημέρα θα προβαλλόταν η ταινία ενός ανθρώπου που έμενε εκεί και η οποία συμμετείχε παράλληλα στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της πόλης.
Το ανακοίνωσε επίσης στην ομαδική του hostel στο WhatsApp.
Μέσα σε εκείνη την ομάδα είχε εντοπίσει το όνομά μου και μία Ελληνίδα κοπέλα που έμενε επίσης στο hostel. Μου είχε στείλει μήνυμα και όταν γνωριστήκαμε, της είπα ότι θα γινόταν αυτή η μικρή προβολή και ότι μπορούσε φυσικά να έρθει.
Το μόνο ζήτημα ήταν η ώρα.
Επειδή παράλληλα είχα το πρόγραμμα του φεστιβάλ, οι επιλογές ήταν είτε αρκετά αργά το βράδυ είτε σχετικά νωρίς μέσα στην ημέρα.
Προτίμησα το δεύτερο.
Μπορεί να σήμαινε ότι θα βρίσκονταν λιγότεροι άνθρωποι στο hostel εκείνη την ώρα, αλλά δεν ήθελα να γίνει η προβολή πολύ αργά και να ενοχλούνται όσοι προσπαθούσαν να ξεκουραστούν.
Την ημέρα της προβολής ο ιδιοκτήτης έστησε κανονικά τον προτζέκτορα.
Κατέβασε το πανί στον κοινόχρηστο χώρο, δίπλα στην κουζίνα και στα τραπέζια όπου καθόταν συνήθως ο κόσμος για να φάει.
Θυμάμαι ακόμα μία μικρή λεπτομέρεια που με είχε κάνει να γελάσω.
Είχε βάλει δίπλα στην οθόνη μια καρέκλα και ένα stand και είχε κολλήσει επάνω ένα χαρτί που, αν θυμάμαι σωστά, έγραφε:
DIRECTOR
Λες και επρόκειτο να ακολουθήσει επίσημο Q&A μετά την προβολή.
Επτά ή οκτώ άγνωστοι άνθρωποι
Τελικά μαζεύτηκαν περίπου επτά-οκτώ άτομα.
Δεν ήταν πολλοί.
Αλλά για μένα αυτό δεν είχε καμία απολύτως σημασία.
Στην αρχή μάλιστα δεν έδειχναν όλοι ιδιαίτερα συγκεντρωμένοι.
Κάποιος έτρωγε πρωινό. Κάποιος άλλος ένα σάντουιτς. Υπήρχαν κινητά στα χέρια.
Ήταν απολύτως λογικό.
Δεν είχαν έρθει σε έναν κινηματογράφο για να δουν συγκεκριμένα τη δική μου ταινία. Απλώς βρίσκονταν στο hostel και κάποιος τους είχε ενημερώσει ότι σε λίγο θα προβαλλόταν μια μικρού μήκους ταινία ενός ανθρώπου που έμενε μαζί τους.
Κι εγώ, για ακόμη μία φορά, κάθισα πιο πίσω.
Όπως ακριβώς είχα κάνει και στην επίσημη προβολή της ταινίας στο φεστιβάλ.
Ήθελα να βλέπω περισσότερο εκείνους παρά την οθόνη.
Και όσο περνούσαν τα λεπτά, παρατήρησα κάτι πολύ απλό αλλά πολύ όμορφο.
Τα κινητά άρχισαν να κατεβαίνουν.
Το φαγητό σταμάτησε για λίγο.
Και σιγά σιγά η προσοχή όλων γύρισε προς την οθόνη.
Εγώ έβγαζα μερικές φωτογραφίες και προσπαθούσα απλώς να συνειδητοποιήσω πού βρισκόμουν.
Το hostel βρισκόταν στον τελευταίο όροφο ενός μεγάλου κτιρίου.
Και κάποια στιγμή σκεφτόμουν:
Βρίσκομαι στην κορυφή ενός κτιρίου, στο κέντρο του Σαν Φρανσίσκο, μαζί με μια παρέα ανθρώπων που δεν γνωρίζονται καν μεταξύ τους και βλέπουμε όλοι μαζί μια ταινία που έφτιαξα στην Ελλάδα.
Ήταν εντελώς παράξενο.
Και ταυτόχρονα πανέμορφο.
Μετά την προβολή
Όταν τελείωσε η ταινία υπήρξε ένα μικρό χειροκρότημα.
Όχι κάτι μεγάλο ή θορυβώδες. Άλλωστε βρισκόμασταν σε ένα hostel και όλοι προσπαθούσαν να διατηρήσουν μια σχετική ησυχία.
Αμέσως όμως άρχισαν οι ερωτήσεις.
Με ρωτούσαν για την ταινία, για το πώς έγινε, αν σκοπεύω να κάνω κάποια άλλη, με τι ακριβώς ασχολούμαι.
Η Ελληνίδα κοπέλα συμμετείχε αρκετά στη συζήτηση, αλλά θυμάμαι ιδιαίτερα και έναν πολύ συμπαθητικό τύπο που βρισκόταν εκεί.
Με ακολούθησε εκείνη την ημέρα στα social media.
Και το περίεργο είναι ότι μέχρι σήμερα, όταν ανεβάζω κάποια δουλειά μου, πολλές φορές βλέπω το όνομά του ανάμεσα στα likes.
Ένας άνθρωπος που γνώρισα για λίγες ώρες σε ένα hostel στην άλλη άκρη του κόσμου.
Ήταν όμορφο να βλέπω έναν τελείως διαφορετικό κόσμο από εκείνον του φεστιβάλ να ενδιαφέρεται πραγματικά.
Μια προβολή χωρίς λόγο να γίνει
Ίσως τελικά ο λόγος που θυμάμαι τόσο έντονα αυτή την προβολή να μην έχει να κάνει μόνο με την ίδια την ταινία.
Στο φεστιβάλ ήταν αυτονόητο ότι θα παιχτούν ταινίες. Το hostel όμως δεν είχε κανέναν λόγο να προβάλει τη δική μου.
Ο ιδιοκτήτης δεν κέρδιζε κάτι από αυτό.
Δεν επρόκειτο για κάποια συνεργασία ή προγραμματισμένη εκδήλωση.
Απλώς γνώρισε έναν άνθρωπο που είχε ταξιδέψει από την άλλη άκρη του κόσμου για μια ταινία του και σκέφτηκε:
«Ας τη δείξουμε κι εδώ.»
Αυτό που για εκείνον μπορεί να ήταν μια απλή κίνηση φιλοξενίας, για μένα κατέληξε να γίνει μία από τις πιο δυνατές αναμνήσεις εκείνων των ημερών.
Δεν θυμάμαι εκείνη την προβολή επειδή είχε πολύ κόσμο.
Δεν είχε.
Δεν θυμάμαι κάποιο τεράστιο χειροκρότημα.
Δεν υπήρξε.
Θυμάμαι όμως τον μικρό προτζέκτορα.
Το πανί στον κοινόχρηστο χώρο.
Το χαρτί που έγραφε «Director».
Τους ανθρώπους που στην αρχή έτρωγαν και κοιτούσαν τα κινητά τους και λίγα λεπτά μετά είχαν σταματήσει για να παρακολουθήσουν.
Και εμένα, κάπου στο πίσω μέρος του δωματίου, να συνειδητοποιώ ότι μια ταινία μπορεί να ξεκινήσει σε ένα μέρος του κόσμου και να καταλήξει κάπου που δεν είχες ποτέ φανταστεί.
Η προβολή αυτή προέκυψε εντελώς τυχαία.
Ίσως γι' αυτό ακριβώς ξέρω ότι θα τη θυμάμαι για πάντα.