Υπάρχουν κάποιες στιγμές από το ταξίδι μου στο Σαν Φρανσίσκο που δεν έχουν να κάνουν ούτε με βραβεία ούτε με προβολές.
Είναι μικρές εικόνες που για κάποιο λόγο έμειναν.
Μία από αυτές συνέβη ένα βράδυ μετά τις προβολές του San Francisco Greek Film Festival.
Έβρεχε ελαφρά.
Και μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα να σκέφτομαι πόσο διαφορετικοί δρόμοι μπορούν τελικά να οδηγήσουν δύο ανθρώπους στο ίδιο ακριβώς μέρος.
Μισό εκατομμύριο
Εκείνη την ημέρα είχε προβληθεί στο φεστιβάλ μία μεγάλου μήκους ταινία.
Μετά την προβολή ακολούθησε Q&A με τον σκηνοθέτη και κάποια στιγμή ένας άνθρωπος από το κοινό τον ρώτησε κάτι πολύ συγκεκριμένο:
Πόσο κόστισε η ταινία;
Η απάντηση ήταν περίπου μισό εκατομμύριο.
Δεν θυμάμαι αν ειπώθηκε ακριβώς κάποιο συγκεκριμένο ποσό, αλλά αυτή ήταν περίπου η τάξη μεγέθους.
Και θυμάμαι ότι το άκουσα και σχεδόν αυτόματα έκανα τη σύγκριση μέσα στο μυαλό μου.
Η δική μου μικρού μήκους ταινία είχε κοστίσει περίπου 1.500 με 2.000 ευρώ.
Χρήματα που δεν υπήρχαν εξαρχής κάπου διαθέσιμα.
Για να συγκεντρωθούν, είχαμε απευθυνθεί σε ανθρώπους και επιχειρήσεις και ζητούσαμε βοήθεια.
Κάποιος έδινε 50 ευρώ.
Κάποιος άλλος 100.
Κάποιος 200.
Χτυπούσαμε πόρτες, εξηγούσαμε τι θέλαμε να κάνουμε και ρωτούσαμε αν κάποιος ήθελε να συνεισφέρει ώστε αυτή η ταινία να μπορέσει τελικά να γυριστεί.
Και τώρα αυτή η ταινία βρισκόταν στο ίδιο φεστιβάλ, στην άλλη άκρη του κόσμου, μαζί με μία παραγωγή που είχε κοστίσει περίπου μισό εκατομμύριο.
Δεν το σκέφτηκα ούτε με ζήλια ούτε με κάποια αίσθηση αδικίας.
Απλώς μου φάνηκε παράξενο.
Και λίγο αστείο.
Δύο διαφορετικές έξοδοι από το ίδιο φεστιβάλ
Όταν τελείωσε το Q&A, βγήκαμε έξω.
Ψιλόβρεχε.
Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης περίμενε το αυτοκίνητο που είχε καλέσει, Uber ή ταξί, δεν θυμάμαι ακριβώς.
Από όσο γνώριζα, έμενε σε ένα πολύ καλό, πεντάστερο ξενοδοχείο.
Θέλω εδώ να ξεκαθαρίσω κάτι, γιατί αλλιώς η ιστορία μπορεί πολύ εύκολα να πάρει λάθος κατεύθυνση.
Από όσο γνωρίζω, το φεστιβάλ δεν κάλυπτε τη διαμονή ή τα προσωπικά έξοδα των δημιουργών. Ο καθένας επέλεγε πού θα μείνει και πώς θα κινηθεί.
Και το ίδιο ίσχυε και για μένα.
Εκείνο το βράδυ άνθρωποι από το φεστιβάλ προσφέρθηκαν να με πάνε με το αυτοκίνητο μέχρι το hostel μου.
Θα μπορούσα επίσης πολύ εύκολα να καλέσω ένα Uber.
Δεν το έκανα.
Όχι επειδή δεν μπορούσα.
Απλώς δεν ήθελα.
Έβαλα την κουκούλα μου και αποφάσισα να περπατήσω περίπου μισή ώρα μέχρι το hostel.
Και κάπου εκεί μου ήρθε ξανά στο μυαλό η συζήτηση που είχε προηγηθεί.
Από τη μία μια ταινία περίπου μισού εκατομμυρίου, ένας σκηνοθέτης που έφευγε με αυτοκίνητο για το πεντάστερο ξενοδοχείο του.
Και από την άλλη μια ταινία 1.500–2.000 ευρώ, φτιαγμένη με μικρές χορηγίες ανθρώπων που είχαν αποφασίσει να μας βοηθήσουν, και εγώ με την κουκούλα στο κεφάλι να περπατάω μέσα στο ψιλόβροχο για να επιστρέψω σε ένα hostel.
Και όμως εκείνο το βράδυ δεν θα άλλαζα θέση με κανέναν.
Μισή ώρα μέσα στη βροχή
Θυμάμαι πολύ έντονα εκείνη τη διαδρομή.
Περπατούσα στο κέντρο του Σαν Φρανσίσκο και ψιλόβρεχε.
Και καθώς προχωρούσα, κοιτούσα συνεχώς προς τα πάνω.
Το νερό έπεφτε μπροστά από τα φώτα της πόλης και οι ουρανοξύστες χάνονταν κάπου ψηλά μέσα στη νύχτα.
Δεν είχα συνηθίσει αυτή την εικόνα.
Περπατούσα ανάμεσα σε τεράστια κτίρια, μόνος μου, σε μια πόλη χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου, ενώ λίγη ώρα πριν παρακολουθούσα ταινίες σε ένα φεστιβάλ στο οποίο συμμετείχε και κάτι που είχα φτιάξει εγώ.
Νομίζω ότι αν είχα μπει σε ένα αυτοκίνητο και είχα φτάσει δέκα λεπτά νωρίτερα στο hostel, δεν θα θυμόμουν τίποτα από εκείνη τη διαδρομή.
Δεν θα είχα κοιτάξει τους ουρανοξύστες.
Δεν θα είχα προσέξει τη βροχή.
Δεν θα είχα αυτή την εικόνα σήμερα στο μυαλό μου.
Κάποιες φορές η λιγότερο βολική επιλογή είναι τελικά αυτή που θυμάσαι περισσότερο.
Ένα hostel στον τελευταίο όροφο
Και το ίδιο ισχύει ίσως και για το μέρος όπου έμενα.
Το hostel βρισκόταν ψηλά, στον τελευταίο όροφο ενός μεγάλου κτιρίου, στην καρδιά του Σαν Φρανσίσκο.
Κοιμόμουν σε ένα δωμάτιο μαζί με περίπου έξι ακόμη ανθρώπους.
Δεν είχα δικό μου μεγάλο δωμάτιο.
Δεν είχα πολυτέλειες.
Και πάλι όμως, δεν θυμάμαι τίποτα από αυτά ως κάτι αρνητικό.
Το αντίθετο.
Σήμερα πιστεύω ότι το γεγονός ότι έμενα εκεί έγινε κομμάτι της ίδιας της εμπειρίας.
Ένα hostel γεμάτο ανθρώπους από διαφορετικές χώρες.
Ένας κοινόχρηστος χώρος όπου λίγες ημέρες αργότερα θα προβαλλόταν αυθόρμητα και η ταινία μου.
Συζητήσεις με αγνώστους.
Μια πόλη ακριβώς έξω από την πόρτα.
Αν είχα μείνει μόνος μου σε ένα μεγάλο ξενοδοχειακό δωμάτιο, ίσως να ήμουν πιο άνετα.
Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι θα είχα ζήσει περισσότερα.
Δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να φτάσεις κάπου
Αυτό είναι ίσως το πραγματικό πράγμα που μου έχει μείνει από εκείνο το βράδυ.
Όχι ότι κάποιος άλλος είχε περισσότερα χρήματα για να κάνει την ταινία του.
Ούτε ότι έμενε σε καλύτερο ξενοδοχείο.
Και σίγουρα όχι ότι εγώ περπατούσα επειδή κάποιος άλλος μπορούσε να πάρει ταξί.
Δεν έχει κανένα νόημα να συγκρίνω δύο ανθρώπους για πράγματα για τα οποία δεν γνωρίζω καν ολόκληρη την ιστορία τους.
Αυτό που με έκανε να χαμογελάσω ήταν κάτι πολύ πιο απλό.
Δύο ταινίες με εντελώς διαφορετικές αφετηρίες είχαν καταλήξει στο ίδιο φεστιβάλ.
Η μία είχε πίσω της ένα budget περίπου μισού εκατομμυρίου.
Η άλλη είχε πίσω της ανθρώπους που έδωσαν 50, 100 ή 200 ευρώ όταν τους ζητήσαμε να μας βοηθήσουν να τη φτιάξουμε.
Και εκείνο το βράδυ, αφού τελείωσαν οι προβολές, ο καθένας συνέχισε με τον δικό του τρόπο.
Εκείνος μπήκε στο ταξί/uber του.
Εγώ έβαλα την κουκούλα μου.
Και άρχισα να περπατάω.
Όσο περνούσα ανάμεσα στους ουρανοξύστες μέσα στο ψιλόβροχο, δεν θυμάμαι να ένιωσα ότι μου έλειπε κάτι.
Το αντίθετο.
Θυμάμαι ότι ένιωθα περήφανος.
Γιατί μια ταινία που είχε ξεκινήσει με ένα πολύ μικρό budget, με ανθρώπους που μας βοήθησαν λίγο λίγο και με μια ιδέα που κάποτε υπήρχε μόνο στο μυαλό μας, είχε καταφέρει τελικά να φτάσει μέχρι εκεί.
Κι εγώ ήμουν στο Σαν Φρανσίσκο για χάρη της.
Ίσως γι' αυτό, όταν θυμάμαι σήμερα εκείνο το βράδυ, δεν θυμάμαι τόσο το μισό εκατομμύριο.
Θυμάμαι περισσότερο τη βροχή.
Την κουκούλα.
Τους ουρανοξύστες.
Και εκείνη τη μισή ώρα που περπάτησα μέχρι το hostel.
Δεν ήταν ο πιο άνετος τρόπος να επιστρέψω.
Ήταν όμως σίγουρα ο καλύτερος.