Τον Μάρτιο του 2025 βρέθηκα στο Σαν Φρανσίσκο για το San Francisco Greek Film Festival, στο οποίο συμμετείχε η μικρού μήκους ταινία μου.
Ήταν η πρώτη φορά που έκανα ένα τόσο μεγάλο ταξίδι μόνος μου. Και, για να είμαι ειλικρινής, ήταν κάτι που ήθελα να δοκιμάσω.
Τις πρώτες πέντε ημέρες με φιλοξένησαν κάποιοι άνθρωποι που γνώρισα εκεί και τις επόμενες έμεινα σε ένα hostel στο κέντρο της πόλης. Χάρη στους ανθρώπους που με φιλοξένησαν είδα μέρη που πιθανότατα δεν θα είχα καταφέρει να ανακαλύψω μόνος μου. Γύρισα, είδα άλλες πόλεις, γνώρισα κόσμο.
Μέσα σε λίγες ημέρες είχα γεμίσει εικόνες, εμπειρίες, μυρωδιές και γεύσεις.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά υπήρχε και ένας ακόμα λόγος που είχα ταξιδέψει μέχρι εκεί: η ταινία μου.
Να βλέπεις τους άλλους να βλέπουν την ταινία σου
Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ προσπαθούσα να παρακολουθώ όλες τις προβολές. Συνήθως καθόμουν σχετικά μπροστά, κάπου στο κέντρο της αίθουσας.
Την ημέρα όμως που προβλήθηκε η δική μου ταινία, έκανα ακριβώς το αντίθετο.
Πήγα όσο πιο πίσω μπορούσα.
Κυριολεκτικά η πλάτη μου ακουμπούσε στον πίσω τοίχο της αίθουσας.
Δεν ήθελα να κοιτάζω την οθόνη. Την ταινία την ήξερα ήδη. Αυτό που ήθελα να δω ήταν τον κόσμο που την έβλεπε.
Και αυτή είναι μια εικόνα που μου έχει μείνει.
Κατά τη διάρκεια της προβολής υπήρχε σχεδόν απόλυτη σιωπή. Σε συγκεκριμένες στιγμές μπορούσα να διακρίνω εκφράσεις έκπληξης στα πρόσωπα των θεατών. Και όταν τελείωσε, ακολούθησε ένα μεγάλο χειροκρότημα.
Θυμάμαι ακόμα και κάποιους ανθρώπους που, κάπως διστακτικά, σκούπισαν τα μάτια τους.
Για έναν άνθρωπο που έχει περάσει τόσο χρόνο φτιάχνοντας μια ταινία, είναι περίεργο συναίσθημα να τη βλέπει ξαφνικά να μην του ανήκει πια.Να περνάει απέναντι. Στο κοινό.
Η τελευταία μέρα
Μερικές ημέρες αργότερα ήρθε η τελετή λήξης.
Γινόταν σε έναν χώρο δεξιώσεων δίπλα στην αίθουσα προβολών, εκεί όπου είχε πραγματοποιηθεί και η έναρξη του φεστιβάλ.
Υπήρχε πολύς κόσμος. Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, παραγωγοί, δημιουργοί και άνθρωποι που απλώς αγαπούσαν το σινεμά. Φωτογραφίες, ένα μικρό κόκκινο χαλί, φαγητό, ποτό και παντού μικρές παρέες που συζητούσαν.
Άλλοι μιλούσαν για τις ταινίες που είχαν δει όλη την εβδομάδα. Άλλοι αντάλλασσαν ιδέες. Κάποιοι έκαναν ήδη pitching τα επόμενα σχέδιά τους.
Υπήρχε πολύ ωραία διάθεση, μαζί με αυτή τη μικρή μελαγχολία που υπάρχει όταν κάτι όμορφο τελειώνει.
Εγώ πάντως ήμουν εντελώς χαλαρός.
Δεν περίμενα βραβείο.
Και όχι επειδή θεωρούσα ότι η ταινία μου δεν το άξιζε. Απλώς, πραγματικά, δεν με απασχολούσε.
Είχα ήδη περάσει δέκα ημέρες στην άλλη άκρη του κόσμου, είχα γνωρίσει ανθρώπους, είχα δει πράγματα που δεν είχα ξαναδεί και είχα παρακολουθήσει την ταινία μου μαζί με ένα κοινό χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου.
Για μένα το ταξίδι είχε ήδη κερδίσει.
Και τότε σταμάτησαν όλοι να μιλάνε
Εκείνη την ώρα καθόμουν σε ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι και μιλούσα με την κόρη των ανθρώπων που με είχαν φιλοξενήσει τις πρώτες ημέρες.
Συζητούσαμε για τις ταινίες που της είχαν αρέσει περισσότερο και λέγαμε ότι, αν κάποια στιγμή έρχονταν στην Ελλάδα, αυτή τη φορά θα τους φιλοξενούσα εγώ.
Παράλληλα, είχα μόλις πάει για δεύτερη φορά στο catering και είχα γεμίσει το πιάτο μου.
Γιατί, προφανώς, υπήρχαν προτεραιότητες.
Κάπου πιο πέρα είχε ξεκινήσει μια ομιλία και ακουγόταν γενικά η συνηθισμένη βαβούρα μιας δεξίωσης.
Μέχρι που ξαφνικά έγινε απόλυτη ησυχία.
Και κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι ίσως ο μόνος άνθρωπος που εξακολουθούσε να κάνει οποιονδήποτε θόρυβο στον χώρο ήμουν εγώ, επειδή… έτρωγα.
Γύρισα λοιπόν να δω τι είχε συμβεί.
Και είδα όλους τους ανθρώπους γύρω μου να με κοιτάζουν.
Δεν σκέφτηκα «κέρδισα».
Δεν ήξερα καν ότι εκείνη τη στιγμή ανακοίνωναν το βραβείο κοινού.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν περισσότερο:
«Έκανα κάτι;»
Για μερικά δευτερόλεπτα προσπαθούσα να καταλάβω γιατί ένας ολόκληρος χώρος είχε σταματήσει και με κοιτούσε.
Μέχρι που ένας φίλος μου είπε:
«Άντε ρε, σήκω. Κέρδισες!»
«Δεν ξέρω τι να σας πω»
Σηκώθηκα και άρχισα να περπατάω προς το σημείο της απονομής.
Ο κόσμος χειροκροτούσε, μου έλεγε μπράβο και συγχαρητήρια και εγώ, ακόμα και σήμερα που το σκέφτομαι, δεν είμαι σίγουρος ότι εκείνα τα δευτερόλεπτα είχα καταλάβει πραγματικά τι συνέβαινε.
Ένιωθα άβολα με όλο τον κόσμο να κοιτάζει προς το μέρος μου.
Και ταυτόχρονα είχα ένα χαζό χαμόγελο που δεν μπορούσα να κρύψω.
Μου έδωσαν το Audience Award και αμέσως μετά μου έδωσαν το μικρόφωνο για να πω δυο λόγια.
Το αστείο είναι ότι πριν ταξιδέψω στην Αμερική είχαμε κάνει πλάκα με την οικογένειά μου για το τι θα έλεγα αν συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο.
Όταν τελικά συνέβη, δεν θυμόμουν τίποτα από αυτά.
Είπα απλώς:
«Δεν ξέρω τι να σας πω. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Ευχαριστώ.»
Και αυτό ήταν.
Ακολούθησαν φωτογραφίες, συγχαρητήρια και όλη η αναστάτωση που συνοδεύει μια απονομή.
Και μετά γύρισα στο τραπέζι μου.
Ακούμπησα το βραβείο μπροστά μου.
Το κοίταζα.
Και συνέχισα να τρώω το φαγητό μου.
Σχεδόν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Έβγαλα μερικές φωτογραφίες με το κινητό και τις έστειλα στην οικογένειά μου και στην κοπέλα μου χωρίς πολλές εξηγήσεις.
Μόνο τη φωτογραφία του βραβείου.
Το πραγματικό βραβείο
Ακόμα και σήμερα, αν είμαι ειλικρινής, το ίδιο το βραβείο δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα που κράτησα από εκείνο το ταξίδι.
Χάρηκα που το κέρδισα και φυσικά ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα λειτουργήσει και πρακτικά. Ότι ίσως βοηθήσει κάποιον να εμπιστευτεί περισσότερο τη δουλειά μου ή να δει ότι μια ιστορία που έχω να πω μπορεί να φτάσει μέχρι το κοινό.
Αλλά αυτό που θυμάμαι περισσότερο από εκείνες τις ημέρες δεν είναι ένα αντικείμενο που σήμερα βρίσκεται σε ένα ράφι.
Είναι οι άνθρωποι.
Οι νέες φιλίες.
Οι συζητήσεις.
Η επιστροφή μου μέσα στη νύχτα, στους άδειους δρόμους της πόλης, ανάμεσα στους ουρανοξύστες, για να φτάσω στο hostel μου.
Οι εικόνες μιας πόλης στην οποία βρέθηκα για πρώτη φορά μόνος μου.
Και εκείνη η παράξενη εμπειρία του να κάθεσαι στο πίσω μέρος μιας κινηματογραφικής αίθουσας και να βλέπεις ανθρώπους που δεν γνωρίζεις να συγκινούνται από κάτι που κάποτε υπήρχε μόνο μέσα στο δικό σου μυαλό.
Τελικά, ίσως αυτό ήταν το βραβείο που πραγματικά πήρα μαζί μου από το Σαν Φρανσίσκο.
Το άλλο απλώς είχε και το όνομά μου πάνω.